نظم "درد" رلدا پلدا درد بیچارہ آ بسیا ماڑے سینے اندر اسدی بسنیکی سن ماڑے ذہن دے اندر گوشہ کیتا درد حیاتی دا زامن ہے درد محبت دا دامن ہے دردا سن اے دسیا سب کو پیار محبت کسراں ہوسی ہک دوجے دے ہتھ پلتھی دنیا کسراں ترقی کرسی درد نہ ہوے جندڑی بچ تا جندڑی کتنی مندی لگسی دردہ دی بسنیکی سن اے ذہن دے اندر گوشہ کیتا مکو دل بچ کن کا فیضی چلنا ہی سعادت ہے جیون دی اس ڈوری اندر ماڑا چہلنا عبادت ہے
نظم" مائی " ہُن نِیہ مِلدی کِسّے وی جائی دُور دراڑے اُچّیاں نِکّیاں کوٹھیاں اَندَر بَیٹھی مائی دُدھ رِڑکّدی مائی گیندی اَپݨے دِل دا حال سُݨینْدی سَچّیاں سَچّیاں گَلّاں کَردی سِدّھی سادّھی مِٹّھڑی جئی گَلّاں دی اوہ گَٹّھڑی جئی چوہیاں اُتّوں پاݨی پھردی سِر تے رَکھ کے گاگَر ٹردی قضیے دے بچ رلدی پہلدی سَکھّیاں دے سَنگ ہَسْدی جلدی پارہوں چوکّھر چَھکے رَکھدی رُکّھاں دے بچ پِھرْدی مائی ہُن نِہیں مِلدی کِسّے وی جائی دُکھاں دے بچ پَلْدی مائی کہر دی خاطِر گَلْدی مائ نظم" جھاتی" میں بیٹھا دا ٹھنڈی چھاں بچ بیاہڑی تلے سوچ رہے ہاں اج کل دی اس دنیا اندر تہئوکھے دے بازار گرم ہین چالاکی ہور مکاری دے ہر پا سے ہک نئے چلن ہین ہُن نہیہ ملدا کوئی دل تھیں انساناں دی بستی اندر رسماں دا پرچار بہت ہے رس جندڑی دی سُک گئی دی ہے ہر پاسے ہین سخت زباناں مہرو محبت مک گئی دی ہے میں بیٹھا دا ٹھنڈی چھاں بچ بیاہڑی تلے سوچ رہے ہاں جس دنیا دی گل میں کردہاں میں بھی اس دا باسی ہاں ہور کسے کو کہہ آکھاں میں خود بھی اس بچ پاپی ہاں انّھی سوچ سُن ہر پاسے ہی کہرا ماڑے پایا ہے میں بھی اس دنیا دے ہی رنگاں دا جبہ لایا ہے میں بیٹھا دا ٹھنڈی چھاں بچ بیاہڑی تلے سوچ رہے ہاں کیا میں اس رُکھے دی مانند ہور کسی کو چھاں دیتی ہے خود کو گرمی سردی بچ ساڑ کا کوئی تھاں دیتی ہے. --میر خوشحال فیضیؔ